Szeleszczę wśród liści, cicho, najciszej. Piszę wyznania w listach do siebie samej. Bo myśl wypisana, to nie ta sama, co wypowiedziana.

Ukochany szelest spustu migawki od Joanny.

zgubność myśli nie pozwala słowa w spójne zdania poukładać wewnątrz cichych szuflad, pełnych od zapachu przeszłości i, ususzonych już, róż różowych, co kiedyś świat, oczami widziany, barwić miały. z(a)lały się smutki z uśmiechami w gąszczu czasowego maratonu egzystencjonalnych wspomnień. bycie dawniej, bycie teraz, o to jest pytanie, w którym szczelina wyobrażeń przyszłości spać nie daje.

słyszę szumów omamy, nie wiem kim jeste(ś)m(y)

 świeże emocje, D.

ways of shadow

z bagażem doświadczeń na plecach i w sercu, w miejscu pięknego końca początkiem, w głębokich spacerach roziskrzonych od wspomnień, po środku drogi, nowe kwitną rozwiązania. nawet z dwóch plus dwóch zrobię pięciu, bądź dziesięciu, a nadziei nie opuszczę, choć daleko, tak daleko, mi do wierzeń pełnych słońc, z nadziei zbuduję dom...

cienie oswajając, kochając... 

zagram w światło.cieni grę.

 spontanicznie, Ł.

nadmorskie wyciszenia, gdzie słów mi nie potrzeba.
z Ł.

adult.hood

czuję brzemię nici dorosłości wokół intymnego s.pokoju. nić kołtunów z łez histerycznych i nadal gorzkich. wczoraj zabrano huśtawkę, dziś ciała beztroskę, jutro kolejny milimetr uśmiechu z warg i głębi oczu. w tle maska teorii, ukojenie i krycie nadziei w litrach ciepłego mleka lub prośbach wielu...

...do Pani przyszłości z obietnicami wszystkiego.